Amerikaanse begraafplaats, Margraten

"Known but to God"
Amerikaanse soldaten liggen begraven in Margraten. 8.301 verhalen. De meesten waren net twintig en stierven voor onze vrijheid. Ze kwamen veelal uit dorpen of kleine stadjes en waren meestal niet veel verder gekomen dan de openluchtbioscoop in de dichtstbijzijnde grotere stad. Je kon voor 1925 nog geboren worden, leven en sterven en verder niets van de wereld zien dan de omgeving van je geboorteplaats. Ze lieten de productielijn van Ford in Detroit achter zich, de katoenvelden in Alabama en de boortorens in Texas en misten hun moeders, vaders, broers en zussen, vrienden, hun hond en hun oude truck en vooral hun vriendinnen.

Op de stranden van Normandië maakten zij kennis met de dood. Ze spelden elk woord dat ze van het thuisfront kregen. Ze legden te voet, lange en zware tochten af, zwaar bepakt en onder zware omstandigheden. Soms keken ze de vijand recht in de ogen, vaak leeftijdsgenoten gelijkend op hen, maar ze schoten desondanks. Zoals Joe Waddle en de andere leden van zijn infanterie van de 11th Armored Divison. 's Morgenvroeg kregen ze het bevel om Acul, een gehucht tien kilometer ten westen van Bastogne te veroveren. Aanvankelijk schoot het lekker op, de opmars werd slechts vertraagd door landmijnen en vijandelijk vuur van, met sneeuw gecamoufleerde, sluipschutters.
Op het moment dat ze de laatste heuvel voor Acul bereikten, brak de hel los. De tanks die ten oosten van Joe richting Acul oprukten werden vernietigd, stonden in brand of moesten terug. Joe's infanteriedivisie deed wat haar was opgedragen, ze bestormde het gehucht en veroverde het, althans dat wat nog overeind stond na de hevige beschietingen. Snel werden de antitankwapens in stelling gebracht tussen de bomkraters, de aan stukken geschoten boerderijen en de dode koeien en paarden. De Duitse tegenaanval liet niet lang op zich wachten en bleek fataal. De Duitse tanks waren veel dichterbij dan gehoopt en schoten op alles wat Amerikaans was en bewoog. Elke Amerikaan die nog kon lopen probeerde te vluchten naar de dichtstbijzijnde heuvel. Joe verloor zijn helm bij zijn overhaaste aftocht. Zijn enige genoegdoening die dag was dat ze met hun artillerie nog terug konden schieten.

Acul was de plaats waar Joe Waddle voor de eerste keer in zijn leven een mens doodde, een jonge en knappe Duitse soldaat wiens gezicht hij nooit zou vergeten.De Amerikaanse regering haalde jonge jongens weg van huis en bracht oude mannen terug. Er was nog eer te behalen als soldaat en het thuisfront was trots op de G.I.'s.Niet allen kwamen terug. Op de stranden van Normandië en in de Ardennen overheerste de angst, ze waren ziek van ellende, ze huilden van de pijn, riepen om hun moeder en stierven. Duizenden Amerikanen sneuvelden in de bossen van de Ardennen en een paar maanden later in de Eifel ten zuiden van Aken. Ongeveer 16 miljoen Amerikaanse mannen en vrouwen zaten tijdens de Tweede Wereldoorlog in het leger. 671,485 Amerikaanse soldaten raakten gewond en 450,670 Amerikaanse soldaten stierven. Ruim 18.000 werden begraven in Margraten, ("It was like a production line in a factory. The dead bodies came in on trailers, like logs of wood"), de meesten werden overgebracht naar de Verenigde Staten. 8.301 Amerikaanse soldaten liggen nog onder de rijen van witte, marmeren kruizen en

davidsterren op de enige Amerikaanse begraafplaats in Ne-derland. De namen van 1.722 soldaten die nooit zijn teruggevonden of geïdentificeerd konden worden, staan vermeld op de 'Muren der Vermisten'. Op de graven van de onbekende soldaten staat de indrukwekkende kruistekst:
"Here rests in honored glory, a comrade in arms, known but to God".